พระธรรมลูกา 19:1-10
1ฝ่ายพระเยซูจึงเสด็จเข้าเมืองเยรีโคและกำลังจะทรงผ่านไป 2ดูเถิด มีชายคนหนึ่งชื่อศักเคียส ผู้ซึ่งเป็นนายด่านภาษีและเป็นคนมั่งมี 3ศักเคียสพยายามจะดูให้เห็นพระเยซูว่าพระองค์เป็นผู้ใด แต่ดูไม่เห็นเพราะคนแน่น ด้วยเขาเป็นคนเตี้ย 4เขาจึงวิ่งไปข้างหน้าขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้เห็นพระองค์ เพราะว่าพระองค์จะเสด็จไปทางนั้น 5เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงที่นั่น พระองค์ทรงแหงนพระพักตร์ดูศักเคียสแล้วตรัสแก่เขาว่า “ศักเคียสเอ๋ย จงรีบลงมา เพราะว่าเราจะต้องพักอยู่ในบ้านของท่านวันนี้” 6แล้วเขาก็รีบลงมาต้อนรับพระองค์ด้วยความปรีดี 7เมื่อคนทั้งปวงเห็นแล้วเขาก็พากันบ่นว่า “พระองค์เข้าไปพักอยู่กับคนบาป” 8ฝ่ายศักเคียสยืนทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ดูเถิด พระองค์เจ้าข้า ทรัพย์สิ่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยอมให้คนอนาถาครึ่งหนึ่ง และถ้าข้าพระองค์ได้ฉ้อโกงของของผู้ใด ข้าพระองค์ยอมคืนให้เขาสี่เท่า” 9พระเยซูตรัสกับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงครอบครัวนี้แล้ว เพราะคนนี้เป็นลูกของอับราฮัมด้วย 10เพราะว่าบุตรมนุษย์ได้มาเพื่อจะแสวงหาและช่วยผู้ที่หลงหายไปนั้นให้รอด”
อรรถาธิบาย:
ข้อนี้เป็น หัวใจของพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ ที่ทรงสรุปด้วยพระองค์เอง โดยมีบริบทมาจากเรื่องของศักเคียส (ลูกา 19:1-9) ซึ่งเป็นคนเก็บภาษีที่ถูกสังคมเหยียดและมองว่าเป็น “คนบาปที่หลงหาย”
ประเด็นสำคัญ:
1. “บุตรมนุษย์” – เป็นตำแหน่งที่พระเยซูทรงใช้บ่อย แสดงทั้งความเป็นมนุษย์สมบูรณ์ และอำนาจจากสวรรค์ (ดานิเอล 7:13-14)
2. “มาเพื่อค้นหา” – แสดงว่าพระเจ้าไม่รอเฉย ๆ แต่ทรงลงมาหามนุษย์ที่หลงหายเอง ความรอดเริ่มต้นจากน้ำพระทัยของพระเจ้า ไม่ใช่จากการแสวงหาของมนุษย์
3. “ช่วย…ให้รอด” – ความรอดที่นี่หมายถึงการได้รับอภัยบาป การคืนดีกับพระเจ้า และการกลับมามีชีวิตในประชากรของพระเจ้า ดังที่ศักเคียสได้รับสถานะ “บุตรของอับราฮัม” กลับคืนมา (ข้อ 9)
4. “ผู้ที่หลงหาย” – ไม่ใช่เฉพาะคนบาปชัดแจ้ง แต่รวมถึงทุกคนที่ห่างไกลจากพระเจ้า โดยเฉพาะกลุ่มที่ศาสนายุคสมัยมองว่าหมดหวัง เช่น คนเก็บภาษีและคนนอกกฎหมาย
นัยสำคัญทางเทววิทยา:
· พระเยซูไม่ได้มาเพื่อตัดสินหรือทำลาย (ยอห์น 3:17) แต่มาเพื่อ ช่วยกู้
· การช่วยให้รอดเป็น ภารกิจหลัก ของการเสด็จมาของพระองค์ – ไม่ใช่แค่สอนศีลธรรม หรือทำการอัศจรรย์
· แรงจูงใจของพระเจ้า = ความรักที่แสวงหาผู้หลงหายอย่างจริงจัง (เทียบกับอุปมาแกะหลง – ลูกา 15)
ประยุกต์ใช้:
· คริสเตียนถูกเรียกให้มีใจแบบพระเยซู คือ ออกไปค้นหาคนที่หลงหาย ไม่รอให้พวกเขาเข้ามาเอง
· ไม่มีใคร “หลงหายเกินช่วย” เพราะภารกิจของพระคริสต์มุ่งไปที่คนเช่นนั้นโดยเฉพาะ
