ข่าวประเสริฐของพระเยซูคริสต์
- Details
- Written by: chatrapong meesa
- Category: พระคริสต์ธรรมคัมภีร์
- Hits: 4
- ความเชื่อในข่าวประเสริฐ:
พระธรรมโรม1:8-17
📖 พระคัมภีร์ โรม 1:8-17 (Thai KJV)
8 ประการแรก ข้าพเจ้าขอขอบพระคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าโดยทางพระเยซูคริสต์เหตุด้วยท่านทั้งหลาย เพราะว่าความเชื่อของพวกท่านเลื่องลือไปทั่วโลก
9 เพราะพระเจ้าผู้ซึ่งข้าพเจ้ารับใช้ด้วยชีวิตจิตใจของข้าพเจ้าในข่าวประเสริฐแห่งพระบุตรของพระองค์นั้น ทรงเป็นพยานของข้าพเจ้าว่า เมื่อข้าพเจ้าอธิษฐานนั้น ข้าพเจ้าเอ่ยถึงท่านทั้งหลายเสมอไม่ว่างเว้น
10 ข้าพเจ้าทูลขอว่า ถ้าเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าแล้วให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปเยี่ยมท่านทั้งหลาย โดยอย่างหนึ่งอย่างใดในที่สุดนี้
11 เพราะข้าพเจ้าปรารถนาที่จะได้พบท่านทั้งหลาย เพื่อจะได้นำของประทานฝ่ายจิตวิญญาณมาให้แก่ท่านบ้าง เพื่อเสริมกำลังท่านทั้งหลาย
12 คือเพื่อข้าพเจ้าและท่านทั้งหลายจะได้หนุนใจซึ่งกันและกัน โดยความเชื่อของเราทั้งสองฝ่าย
13 พี่น้องทั้งหลาย บัดนี้ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทั้งหลายทราบว่า ข้าพเจ้าได้ตั้งใจไว้หลายครั้งแล้วว่าจะมาหาท่าน เพื่อข้าพเจ้าจะได้เก็บเกี่ยวผลในหมู่พวกท่านด้วย เช่นเดียวกับในหมู่ชนชาติอื่นๆ (แต่จนบัดนี้ก็ยังมีเหตุขัดข้องอยู่)
14 ข้าพเจ้าเป็นหนี้ทั้งพวกกรีกและพวกชาวป่าด้วย เป็นหนี้ทั้งพวกนักปราชญ์และคนเขลาด้วย
15 ฉะนั้นข้าพเจ้าก็เต็มใจพร้อมที่จะประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านทั้งหลายที่อยู่ในกรุงโรมด้วย
16 ด้วยว่าข้าพเจ้าไม่มีความละอายในเรื่องข่าวประเสริฐของพระคริสต์ เพราะว่าข่าวประเสริฐนั้นเป็นฤทธิ์เดชของพระเจ้า เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความรอด พวกยิวก่อน และพวกกรีกด้วย
17 เพราะว่าในข่าวประเสริฐนั้นความชอบธรรมของพระเจ้าก็ได้แสดงออก โดยเริ่มต้นก็ความเชื่อ สุดท้ายก็ความเชื่อ ตามที่มีเขียนไว้แล้วว่า ‘คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ’
---
ขอพระเจ้าอวยพรในการอ่านและการใคร่ครวญพระวจนะของพระองค์ครับ
ขอรับใช้ด้วยความยินดีครับ ขอแบ่งเป็นสองส่วนดังนี้:
📖 อรรถกถา โรม 1:8-17 (อธิบายตามตัวบทและบริบท)
1. ข้อ 8-10 : การขอบพระคุณและการอธิษฐานไม่ว่างเว้น
เปาโลเริ่มด้วยการขอบพระคุณพระเจ้าเพราะ “ความเชื่อของท่านทั้งหลายเลื่องลือไปทั่วโลก” คริสตจักรในกรุงโรม (ซึ่งเปาโลยังไม่เคยไปเยือน) มีชื่อเสียงด้านความเชื่อแม้อยู่ใจกลางอาณาจักรโรมัน คำว่า “ทั่วโลก” ในที่นี้หมายถึงทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน เปาโลใช้คำว่า “รับใช้ด้วยชีวิตจิตใจ” (ข้อ 9) แสดงถึงการปรนนิบัติด้วยสุดจิตวิญญาณของเขา และเขา “เอ่ยถึงท่านทั้งหลายเสมอไม่ว่างเว้น” แสดงถึงความรักและภาระอันแรงกล้าที่มีต่อพี่น้องที่เขาไม่เคยเห็นหน้า
2. ข้อ 11-13 : ความปรารถนาที่จะไปเยี่ยมเพื่อหนุนใจกัน
เปาโลต้องการไปให้ “ของประทานฝ่ายจิตวิญญาณ” มิใช่ของประทานเหนือธรรมชาติแบบพิเศษ แต่หมายถึงคำสอน การหนุนใจ และการเสริมสร้างในความเชื่อ เขาย้ำว่าการรับใช้ของอัครทูตไม่ใช่ทางเดียว แต่เป็น “หนุนใจซึ่งกันและกัน” (ข้อ 12) – แม้เปาโลจะเป็นผู้รับใช้ใหญ่ ท่านก็ยังถ่อมใจว่าพี่น้องก็หนุนใจท่านได้เช่นกัน คำว่า “เก็บเกี่ยวผล” (ข้อ 13) หมายถึงการเห็นคนบาปกลับใจใหม่และเติบโตในความเชื่อ อุปสรรคที่ขัดข้องอาจหมายถึงการถูกขัดขวางโดยซาตานหรือพันธกิจที่อื่น
3. ข้อ 14-15 : “เป็นหนี้” ข่าวประเสริฐ
เปาโลประกาศว่า “ข้าพเจ้าเป็นหนี้” ทุกคน – ทั้ง “กรีก” (ผู้มีวัฒนธรรม) และ “ชาวป่า” (คนต่างชาติที่ถูกมองว่าด้อยวัฒนธรรม) ทั้งนักปราชญ์และคนเขลา นี่คือจิตสำนึกของผู้ได้รับความรอดแล้ว: ไม่ใช่ได้รับข่าวประเสริฐมาเพื่อตัวคนเดียว แต่เป็นหนี้ที่จะประกาศให้ทุกคน
4. ข้อ 16 : ไม่ละอายเพราะฤทธิ์เดชของพระเจ้า
หัวใจของพระธรรมโรม: “ข้าพเจ้าไม่มีความละอายในเรื่องข่าวประเสริฐ” ในสังคมโรมัน การนับถือพระเยซูที่ถูกตรึงกางเขนเป็นสิ่งน่าอับอาย แต่เปาโลประกาศว่าข่าวประเสริฐคือ “ฤทธิ์เดชของพระเจ้าเพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความรอด” เรียงลำดับ “พวกยิวก่อน และพวกกรีกด้วย” แสดงว่าพระเจ้าทรงรักษาสัญญากับอิสราเอลก่อน แล้วจึงขยายไปถึงคนต่างชาติ
5. ข้อ 17 : ความชอบธรรมโดยความเชื่อ – ใจความสำคัญที่สุด
“ความชอบธรรมของพระเจ้า” ในที่นี้ไม่ใช่คุณลักษณะของพระเจ้า แต่เป็นสถานะที่พระเจ้าประทานให้แก่ผู้เชื่อโดยพระคุณ คือการที่พระเจ้าทรง “ทำให้คนบาปเป็นผู้ชอบธรรม” ผ่านความเชื่อในพระคริสต์ “โดยเริ่มต้นก็ความเชื่อ สุดท้ายก็ความเชื่อ” (ek pisteōs eis pistin) – จากความเชื่อสู่ความเชื่อ หมายถึงทั้งเริ่มต้นด้วยความเชื่อ และดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความเชื่อ หรือหมายถึงความเชื่อของพระเจ้าที่สำแดงผ่านความเชื่อของมนุษย์ หรือจากความเชื่อของผู้เผยพระวจนะในอดีตสู่ความเชื่อของผู้เชื่อปัจจุบัน เปาโลสรุปด้วยคำคมจาก ฮาบากุก 2:4 (ตามฉบับเซปตัวจินต์) ว่า “คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ” – ความเชื่อไม่ใช่แค่หลักเริ่มต้น แต่เป็นวิถีชีวิตทั้งมวล
---
🙏 ท่านศาสนาจารย์ (มุมมองเทศนาและข้อปฏิบัติ)
เรียนท่านพี่น้องที่รัก
วันนี้เราเห็นหัวใจของอัครทูตเปาโล ท่านรักคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ท่านอธิษฐานเผื่อเขาไม่ว่างเว้น ท่านมีความปรารถนาที่จะไปเยี่ยมเพื่อหนุนใจเขา นี่คือแบบอย่างของผู้รับใช้ที่แท้จริง – ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อเสริมกำลังพี่น้อง
และท่านประกาศว่า “ข้าพเจ้าเป็นหนี้” ท่านศาสนาจารย์ขอถามว่า: เราเคยรู้สึกเป็นหนี้ข่าวประเสริฐบ้างไหม? เรารู้สึกอับอายไหมเมื่อพูดถึงพระเยซูในที่ทำงาน ในโรงเรียน กับเพื่อนบ้าน? เปาโลบอกว่า “ข้าพเจ้าไม่มีความละอาย” – เพราะข่าวประเสริฐคือฤทธิ์เดชของพระเจ้า! ฤทธิ์เดชช่วยคนบาปให้รอดได้ ไม่ใช่แค่ทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่ช่วยให้รอดจากนรกและบาป
พี่น้องครับ หลายคนคิดว่าความเชื่อเป็นแค่ปฐมบท แล้วต่อไปต้องอาศัยการประพฤติหรือกฎบัญญัติ แต่พระคัมภีร์ยืนยันว่า “คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ” – เริ่มด้วยความเชื่อ ดำเนินด้วยความเชื่อ สิ้นสุดด้วยความเชื่อ ไม่ใช่โดยการกระทำดีเพื่อให้รอด แต่โดยความเชื่อเราจึงรอด แล้วความเชื่อนั้นจะผลิตการกระทำดีออกมา
วันนี้ท่านกำลังวางใจในอะไร? วางใจในความดีของตนเอง? วางใจในพิธีกรรม? วางใจในบัพติศมา? จงหันมาวางใจในพระเยซูคริสต์ผู้เดียว! เพราะความชอบธรรมที่พระเจ้าทรงยอมรับนั้นมาโดยความเชื่อเท่านั้น
ขอให้เราเป็นคริสตจักรที่ชื่อเสียงเรื่องความเชื่อเลื่องลือ เหมือนคริสตจักรในโรม และขอให้เรามีใจของเปาโลที่ว่า “ข้าพเจ้าเต็มใจพร้อมที่จะประกาศข่าวประเสริฐ” อย่าละอาย อย่ากลัว เพราะฤทธิ์เดชของพระเจ้าอยู่กับเรา
อาเมน
---
หากท่านต้องการให้ขยายความเฉพาะข้อใด หรือเพิ่มคำเทศนาในลักษณะอื่น (เช่น เชิงปฏิบัต, เชิงหลักคำสอน) โปรดบอกได้ครับ
- Details
- Written by: chatrapong meesa
- Category: พระคริสต์ธรรมคัมภีร์
- Hits: 15
- พระเยซูทรงฟื้นคืนพระชนม์:
พระธรรมยอห์น20:24-31
24 แต่โธมัส หนึ่งในสาวกทั้งสิบสอง คนที่เรียกว่าดิดูมัส ไม่ได้อยู่กับเขาเหล่านั้นเมื่อพระเยซูเสด็จมา
25 สาวกคนอื่นๆ จึงบอกเขาว่า “เราได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” แต่ท่านบอกพวกเขาว่า “ถ้าเราไม่เห็นที่จับตะปูที่พระหัตถ์ของพระองค์ และไม่ใช้นิ้วของเราสอดเข้าไปที่รอยตะปู และไม่ใช้มือของเราสอดเข้าไปที่สีข้างของพระองค์ เราจะไม่เชื่อ”
26 ภายหลังแปดวัน พวกสาวกของพระองค์ก็อยู่ภายในอีก และโธมัสอยู่กับพวกเขา ประตูก็ปิด แล้วพระเยซูเสด็จมาทรงยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาและตรัสว่า “สันติสุขจงมีแก่ท่านทั้งหลาย”
27 แล้วพระองค์ตรัสกับโธมัสว่า “จงเอานิ้วของท่านมาดูที่มือของเรา และจงเอามือของท่านสอดเข้าไปที่สีข้างของเรา อย่าเป็นคนที่ไม่มีความเชื่อ แต่จงเป็นคนที่เชื่อเถิด”
28 โธมัสทูลตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ และพระเจ้าของข้าพระองค์”
29 พระเยซูตรัสกับท่านว่า “โธมัสเอ๋ย เพราะเจ้าเห็นเรา เจ้าจึงเชื่อ คนทั้งหลายที่ไม่ได้เห็นแต่ก็เชื่อก็เป็นสุข”
30 พระเยซูทรงทำหมายสำคัญอื่นๆ อีกมากมายต่อหน้าพวกสาวกของพระองค์ ซึ่งมิได้บันทึกไว้ในหนังสือนี้
31 แต่ข้อความเหล่านี้ได้บันทึกไว้เพื่อให้ท่านทั้งหลายเชื่อว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้า และเพื่อว่าเมื่อเชื่อแล้วท่านทั้งหลายจะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์
ครับ ขออรรถาธิบายเพิ่มเติมสำหรับ ยอห์น 20:24-31 เพื่อให้เห็นความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
1. โธมัสผู้สงสัย (ข้อ 24-25)
โธมัสไม่ได้อยู่กับสาวกกลุ่มแรกที่เห็นพระเยซูหลังคืนพระชนม์ ชื่อ “ดิทิมัส” (Didymus) แปลว่า “ฝาแฝด” เขาไม่ได้สงสัยเพราะดื้อรั้น แต่เพราะความรักและความจริงใจ – เขาต้องการหลักฐานที่จับต้องได้ ไม่ใช่ข่าวลือ คำพูดที่ว่า “ถ้าไม่เห็น...เราไม่เชื่อ” แสดงถึงมาตรฐานเชิงประจักษ์ ซึ่งพระเยซูก็ทรงตอบสนองต่อความต้องการนั้นด้วยพระเมตตา
2. พระเยซูทรงยอมรับข้อจำกัดของมนุษย์ (ข้อ 26-27)
หลังจากแปดวัน พระเยซูเสด็จมาอีกครั้ง แม้ประตูจะปิดสนิท พระองค์ตรัสทักโธมัสโดยตรงโดยไม่ดุด่า ทรงเชื้อเชิญให้สัมผัสบาดแผล นี่แสดงว่าพระองค์ไม่ทรงตำหนิความสงสัยที่จริงใจ แต่ทรงใช้มันเป็นโอกาสเสริมสร้างความเชื่อให้เข้มแข็งขึ้น
3. คำประกาศสูงสุดของโธมัส (ข้อ 28)
“องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ และพระเจ้าของข้าพระองค์” (My Lord and my God) เป็นคำกล่าวที่ชัดเจนที่สุดในพระกิตติคุณที่ยอมรับว่าพระเยซูทรงเป็นทั้งเจ้านาย (Lord) และพระเจ้า (God) ในฉบับ KJV คำว่า “Lord” (Kyrios) และ “God” (Theos) ใช้กับพระเยซูโดยตรง ไม่มีข้อสงสัยว่าโธมัสเปลี่ยนจากผู้ไม่เชื่อมาเป็นผู้นมัสการพระเจ้าองค์จริง
4. บทเรียนเรื่อง “ความเชื่อโดยไม่เห็น” (ข้อ 29)
พระเยซูตรัสว่า “คนทั้งหลายที่ไม่ได้เห็นแต่ก็เชื่อก็เป็นสุข” นี่คือหัวใจของคริสเตียนทุกยุคทุกสมัย เราไม่ได้เห็นพระองค์ทางกาย แต่เราเชื่อโดยผ่านคำพยานของพระคัมภีร์และฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ความสุข (blessedness) นี้เหนือกว่าประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส
5. จุดประสงค์ของพระกิตติคุณยอห์น (ข้อ 30-31)
ยอห์นยอมรับว่ามีหมายสำคัญอื่นอีกมากที่พระเยซูทรงทำ แต่สิ่งที่เลือกมาเขียนนั้นมีเป้าหมายเดียว: เพื่อให้ผู้อ่านเชื่อว่าพระเยซูคือพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อเชื่อแล้วจะมีชีวิตในพระนามของพระองค์ ดังนั้นข้อพระคัมภีร์ตอนนี้จึงเป็นเหมือน “คำประกาศพันธกิจ” ของหนังสือยอห์นทั้งเล่ม
สรุปสาระสำคัญ
- พระเจ้าทรงเห็นอกเห็นใจผู้ที่สงสัยอย่างจริงใจ และทรงจัดเตรียมหลักฐานพอเพียง
· ความเชื่อที่เกิดจากการเห็นเป็นเรื่องดี แต่ความเชื่อโดยไม่เห็นนั้นได้รับพระพรยิ่งใหญ่กว่า
· จุดสูงสุดของความเชื่อคือการนมัสการพระเยซูในฐานะองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้า
· พระคัมภีร์มีไว้เพื่อสร้างความเชื่อที่นำไปสู่ชีวิตนิรันดร์
หากต้องการเจาะลึกในประเด็นใดเพิ่มเติม เช่น ความหมายของ “ชีวิตในพระนามของพระองค์” หรือเทววิทยาว่าด้วยบาดแผลหลังการคืนพระชนม์ บอกได้เลยครับ
AboutUs
- Details
- Written by: chatrapong meesa
- Category: พระคริสต์ธรรมคัมภีร์
- Hits: 7
- คลิปพิเศษ:
พระธรรมยอห์นบทที่ 20:19-23
19ค่ำวันนั้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์เมื่อสาวกปิดประตูห้องพี่พวกเขาอยู่แล้วเพราะกลัวพวกยิว พระเยซูได้เสด็จเข้ามาประทับยืนอยู่ท่ามกลางเขา ตรัสว่าสันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเเถิด 20 ครั้นพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้วพระองค์ให้เขาดูพระหัตถ์และสีข้างของพระองค์ เมื่อพวกสาวกเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วก็มีความยินดี21 พระเยซูตรัสกับเขาอีกว่าสันติสุขจะดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิดพระบิดาใช้เรามาฉันใด เราก็ใช้ท่านทั้งหลายไปฉันนั้น 22ครั้นพระองค์ตรัสดังนั้นแล้วจึงทรงระบายลมหายใจออกเหนือเขาตรัสกับเขาว่าจงรับพระวิญญาณบริสุทธิ์เถิด 23 ถ้าท่านจะยกความผิดแบบของผู้ใดความผิดแบบนั้นก็จะถูกยกเสียและ ถ้า ท่านจะให้ความผิดบาปติดกับผู้ใดความผิดบาปก็จะติดอยู่กับผู้นั้น
อรรถาธิบายโดยย่อ:
- ข้อ 19: วันแรกของสัปดาห์คือวันอาทิตย์ (วันคืนพระชนม์) ประตูปิดสนิทเพราะสาวกกลัวพวกยิว – แสดงว่าพระเยซูทรงเข้าออกได้โดยไม่ถูกจำกัดด้วยวัตถุ พระองค์ตรัสว่า “สันติสุข” เป็นคำทักทายธรรมดาของยิว แต่ที่นี่เป็นการประทานสันติสุขแท้ที่มาจากการกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
· ข้อ 20: พระองค์ทรงสำแดงบาดแผลที่มือและสีข้าง (จากยอห์น 19:34) เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นพระองค์เองที่ถูกตรึง ไม่ใช่วิญญาณหรือผี สาวกจึงเปลี่ยนจากกลัวเป็นชื่นชมยินดี
· ข้อ 21: พระองค์ตรัสถึงพันธกิจที่สาวกรับช่วงต่อ – “พระบิดาทรงใช้เรามาอย่างไร เราก็ใช้ท่านอย่างนั้น” หมายถึงการรับใช้ การเสียสละ และการนำข่าวสารความรอด
· ข้อ 22: “ทรงระบายลมหายใจใส่” คล้ายกับพระเจ้าทรงระบายลมปราณให้อาดัม (ปฐมกาล 2:7) นี่เป็นการให้ “พระวิญญาณบริสุทธิ์” แก่สาวกเป็นการล่วงหน้า ก่อนวันเพ็นเทคอสต์ (กิจการ 2) – เป็นการเตรียมพวกเขาให้มีชีวิตใหม่และฤทธิ์อำนาจในการประกาศ
· ข้อ 23: เป็นการให้สิทธิอำนาจในการประกาศข่าวประเสริฐ หมายถึงสาวกมีหน้าที่ประกาศว่าใครจะได้รับการอภัยบาปเมื่อเชื่อในพระคริสต์ และใครจะไม่ได้รับการอภัยเมื่อไม่เชื่อ ไม่ใช่ให้อภัยบาปเองตามอำเภอใจ แต่เป็นอำนาจในการประกาศพระประสงค์ของพระเจ้า (เทียบกับมัทธิว 16:19, 18:18)
ประเด็นสำคัญ: พระเยซูทรงสถาปนาพันธกิจของคริสตจักร – ให้สันติสุข ให้พระวิญญาณ ให้อำนาจในการประกาศข่าวการให้อภัยบาปแก่ทุกคนที่กลับใจและเชื่อ
- Details
- Written by: chatrapong meesa
- Category: พระคริสต์ธรรมคัมภีร์
- Hits: 8
- ธรรมบัญญัติและแผ่นดินของพระเจ้า:
ธรรมะบัญญัติและแผ่นดินของพระเจ้า
ลูกาบทที่ 16:14-15
1ฝ่ายพวกฟาริสีที่มีใจรักเงินเมื่อได้ยินคำเหล่านั้นแล้วจึงเยาะเย้ยพระองค์15แต่พระองค์ตรัสแก่เขาว่าเจ้าทั้งหลายทำดีดูเป็นคนชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์แต่พระเจ้าทรงทราบจิตใจของเจ้าทั้งหลายด้วยว่าซึ่งเป็นที่นับถือมากท่ามกลางมนุษย์ก็ยังเป็นที่เกลียดชังจำเพาะพระพักตร์พระเจ้า
แน่นอนครับ ขออรรถาธิบายพระธรรมลูกา 16:15 ซึ่งมีใจความว่า (แปลตามฉบับมาตรฐาน 2011):
“พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า ‘พวกท่านเป็นคนที่ยกตัวว่าชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์ แต่พระเจ้าทรงรู้จักจิตใจของพวกท่าน เพราะว่าซึ่งนับว่าสูงส่งในสายตามนุษย์นั้น เป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนในสายพระเนตรของพระเจ้า’”
เพื่อให้เข้าใจลึกขึ้น ขอแบ่งออกเป็น 3 ประเด็นครับ:
1. บริบท: กำลังตรัสกับใคร?
ข้อนี้พระเยซูตรัสกับ พวกฟาริสี ซึ่ง “รักเงิน” (ข้อ 14) พวกเขามักทำทุกอย่างให้ดูเหมือนเคร่งครัดและชอบธรรมต่อหน้าคนทั่วไป แต่ภายในแล้วความรักเงินและการยกตนเป็นสิ่งที่ควบคุมจิตใจพวกเขา
2. “ยกตัวว่าชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์” vs “พระเจ้าทรงรู้จักจิตใจ”
- การยกตัวว่าชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์ คือ การสร้างภาพลักษณ์ภายนอกให้ดูดี น่าเคารพ เช่น บริจาคเงินต่อหน้าคน อธิษฐานเสียงดัง แต่ไม่ได้เกิดจากใจที่รักพระเจ้าจริง
· พระเจ้าทรงรู้จักจิตใจ สะท้อนหลักการใน 1 ซามูเอล 16:7 ที่ว่า “มนุษย์ดูที่ภายนอก แต่พระเจ้าทอดพระเนตรที่จิตใจ” ความจริงใจและการกลับใจภายในสำคัญกว่าพิธีกรรมภายนอก
3. “สูงส่งในสายตามนุษย์” กลับ “น่าสะอิดสะเอียนในสายพระเนตรพระเจ้า”
สิ่งที่มนุษย์ยกย่อง เช่น ความมั่งคั่ง อำนาจ ชื่อเสียง การทำบุญแบบอวดอ้าง หรือแม้แต่ “ความดี” ที่ทำเพื่อให้คนยกย่อง ล้วนเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจต่อพระเจ้า เพราะมันปราศจากความรัก ความถ่อมใจ และการเชื่อฟังพระองค์อย่างแท้จริง
สรุปประยุกต์ใช้ในชีวิต
- เตือนใจเรื่องความหน้าซื่อใจคด เราอาจทำดีเพื่อให้คนเห็น แต่พระเจ้าเห็นแรงจูงใจในใจเสมอ
· เปลี่ยนมาตรฐานการประเมินค่า อย่าใช้มาตรฐานของโลกมาตัดสินความดีงามของตนเอง เพราะสิ่งที่โลกยกย่องอาจผิดจากน้ำพระทัยพระเจ้า
· มุ่งทำเพื่อพระเจ้า ให้การอธิษฐาน บริจาค และรับใช้เกิดจากความรักและเชื่อฟังพระเจ้า ไม่ใช่เพื่อให้คนยกย่อง
หากคุณสนใจอยากเจาะลึกเรื่องบริบทของ “พวกฟาริสีผู้รักเงิน” หรือการนำไปอธิบายในชีวิตประจำวันเพิ่มเติม บอกได้เลยครับ
- Details
- Written by: chatrapong meesa
- Category: พระคริสต์ธรรมคัมภีร์
- Hits: 9
- ความทุกข์ยากลำบากของผู้รับใช้ของพระเจ้า:
อิสยาห์52:13-15
13 “ดูเถิด ผู้รับใช้ของเราจะประสบความสำเร็จ เขาจะได้รับการยกย่อง เทิดทูน และเป็นที่สูงส่งอย่างยิ่ง
14 คนเป็นอันมากพากันอัศจรรย์ใจเพราะท่าน เพราะสีหน้าของท่านเสียโฉมไปกว่ามนุษย์อื่น และรูปร่างของท่านก็ผิดไปกว่ามนุษย์ทั้งหลาย
15 ท่านจะพรมน้ำให้บรรดาประชาชาติต่างๆ กษัตริย์ทั้งหลายจะอ้าปากอัศจรรย์ใจ เพราะเขาได้เห็นสิ่งที่ยังไม่ได้บอกแก่เขา และเขาได้เข้าใจสิ่งที่เขายังไม่ได้ยิน”
บทที่ 53 ของพระธรรมอิสยาห์เป็นหนึ่งในพระคัมภีร์ที่ลึกซึ้งและถูกกล่าวถึงมากที่สุด เรียกกันว่า “บทเพลงแห่งผู้รับใช้ที่ทนทุกข์” (The Suffering Servant) นี่คือคำอธิบายโดยสังเขป:
บริบท
บทนี้ต่อเนื่องจาก อิสยาห์ 52:13-15 พูดถึง “ผู้รับใช้ของพระเจ้า” ซึ่งถูกดูหมิ่น ถูกทอดทิ้ง และรับโทษแทนคนอื่น แล้วจึงได้รับการยกย่อง
เนื้อหาสำคัญแบ่งเป็น 3 ช่วง
1. ความ disbelief และความต่ำต้อยของท่าน (ข้อ 1-3)
- ไม่มีใครเชื่อรายงานข่าว (ข้อ 1)
· ท่านเติบโตเหมือน “หน่ออ่อน” ในที่แห้งแล้ง ไม่มีรูปร่างสง่า (ข้อ 2)
· ถูกคนดูหมิ่น ถูกทอดทิ้ง เป็น “คนทุกข์” เราไม่เห็นค่า (ข้อ 3)
2. การรับโทษแทน (ข้อ 4-6)
- ท่านแบก “ความเจ็บป่วย” และ “ความโศกเศร้า” ของเรา แต่เราคิดว่าท่านถูกพระเจ้าลงโทษ (ข้อ 4)
· ความจริง: ท่านถูกบาดเจ็บเพราะการละเมิดของเรา ถูกฟกช้ำเพราะความชั่วช้าของเรา การลงโทษที่ทำให้เราสงบสุขตกอยู่ที่ท่าน และด้วยรอยแผลของท่านเราจึงหายดี (ข้อ 5)
· ทุกคนหลงทางไปคนละทาง แต่พระเจ้าให้ความชั่วช้าของเราทั้งสิ้นตกอยู่บนท่าน (ข้อ 6)
3. ความอดทนและการเสียสละ (ข้อ 7-9)
- ท่านถูกข่มเหงแต่ไม่ปริปาก เหมือนลูกแกะที่ถูกนำไปฆ่า (ข้อ 7)
· ท่านถูกตัดขาดจากแผ่นดินของคนเป็น เพราะความผิดของประชากรของท่าน (ข้อ 8)
· แม้ท่านไม่เคยทำความรุนแรงหรือพูดมุสา แต่ท่านถูกฝังไว้กับคนชั่ว (ข้อ 9)
4. ผลลัพธ์และการยกย่อง (ข้อ 10-12)
- พระเจ้าพอพระทัยที่จะให้ท่านถูกบดขยี้ เพื่อเป็นการถวายบูชาไถ่บาป
· ท่านจะได้เห็นพงศ์พันธุ์และมีอายุยืนยาว แผนการของพระเจ้าจะสำเร็จโดยมือท่าน (ข้อ 10)
· ท่านจะทำให้คนจำนวนมากเป็นคนชอบธรรม เพราะท่านแบกรับความชั่วช้าของเขา (ข้อ 11)
· พระเจ้าจะยกย่องท่าน เพราะท่านสละชีวิตจนตาย และได้อธิษฐานขอโทษให้คนละเมิด (ข้อ 12)
การตีความหลักมีสองแนว
- มุมมองของคริสต์ศาสนา (ส่วนใหญ่)
เชื่อว่าพระเยซูคริสต์ทรงทำให้สำเร็จทุกข้อ พระองค์ถูกปฏิเสธ ถูกตรึงที่ไม้กางเขน “ถูกแทงเพราะการละเมิดของเรา” และ “ด้วยรอยแผลของพระองค์เราจึงหายดี” อ้างถึงในพันธสัญญาใหม่ (เช่น กิจการ 8:32-35, 1 เปโตร 2:22-25)
· มุมมองของยูดาห์ยุคดั้งเดิม
ตีความว่า “ผู้รับใช้” คือประชาชาติอิสราเอลทั้งหมด ที่ถูกต่างชาติทำร้ายและถูกเนรเทศ รับโทษแทนความบาปของโลก หรือในบางสำนักหมายถึงผู้เผยพระวจนะผู้ชอบธรรม (เช่น อิสยาห์ หรือเยเรมีย์) แต่ไม่ใช่พระเมสสิยาห์ส่วนตัว
ใจความสำคัญทางเทววิทยา
บทนี้เสนอแนวคิด การชดใช้บาปโดยการเสียสละแทน ซึ่งไม่เหมือนใครในวรรณกรรมโบราณ: คนบริสุทธิ์ยอมรับโทษของคนผิด เพื่อให้คนผิดพ้นโทษและกลับคืนดีกับพระเจ้า
ถ้าคุณต้องการให้ขยายความในแต่ละข้อ หรือเปรียบเทียบการตีความของยูดาห์กับคริสต์แบบละเอียด แจ้งได้เลยครับ